بررسى و توجيه دوم چنان‌كه ثابت و مسلم است ، تمام اجزاى عالم امكان به سوى موجود ممكن اشرف در حركت است . و به عبارت ديگر : علّت غايى عالم امكان و متحرّكات ، وجود مخلوق اشرف است . هر عالم مقدّمه عالم بعد و عالم كامل‌تر است ، چنان‌كه عالم جنين مقدّمه عالم دنيا ، و عالم دنيا مقدّمه عالم آخرت است ، و به طور كلى هر مادونى مقدّمه ما فوق ، و هر ناقصى براى كامل و هر كاملى براى اكمل و به سوى كمال در مسير حيات و عالم امكان سير مىكنند ، تا در عين به فعليت رسيدن استعداد خاص خود ، در مسير كمالى خود ، كمال موجود كامل‌تر را فراهم ساخته و به او بپيوندند . پس اگر سير جهان بدون موجود ممكن اكمل باشد و منتهى به آن نباشد ، جهان از هدف اسنى و اشرف خود محروم مىشود و حركت جهان ، اگر بىثمر و بىهدف نباشد ، اقلًا بدون قايدهء اكمل خواهد بود . لذا هميشه و تا حركت در عالم امكان هست ، بايد براى موجود اكمل و به سوى آن باشد و آن « امام و حجت خدا و ولىّ دوران و قطب زمان » خواهد بود كه يا در كسوت و منصب نبوّت ظهور دارد و يا در كسوت امامت و منصوب وصايت ، قائم مقام و جانشين نبىّ و پيغمبر خواهد بود . بديهى است با امكان موجود اشرف و فياضيت خدا و عدم بخل در مبدأ فيّاض ،